W eksperymentalnie zmontowanym filmie Danielle Jaeggi, Paule Baillargeon i Claudia von Alemann zastanawiają się nad swoją pracą reżyserek oraz życiem matek. Podobnie jak tytuł nawiązuje do tomu poezji Michela Leirisa Bright Nights and Many a Dark Day, tak i film ma własną poetykę, widoczną również w ujęciach codziennych czynności, takich jak zmywanie naczyń. „Same włosy albo relacja między dłońmi, albo gesty, a potem pojawiają się między nimi słowa i fragmenty filmów, o których rozmawiamy. Ze zdumieniem odkryłyśmy, że kobiety, które przedstawiamy w filmach, zawsze mają duże problemy ze swoją tożsamością, z poszukiwaniem czegoś, zaginionych osób albo zagubionych rzeczy. «Zazwyczaj szukają czegoś, co zostało utracone, zapomniane albo odeszło»” — powiedziała Claudia von Alemann w wywiadzie przeprowadzonym w 1992 roku przez Renate Fischetti, A Pioneer of Female Film Language. Esej o pragnieniu, wątpliwościach i sprzecznościach. (fib)