Przedstawia historię odkrycia skamieniałości wczesnego naczelnego, Darwinius masillae, zwanego Idą, w kamieniołomie łupkowym w Niemczech. Skamieniałość ma około 47 milionów lat i jest wyjątkowo dobrze zachowana. Odkryta w 1983 roku, przez 20 lat znajdowała się w rękach prywatnego kolekcjonera, zanim pokazano ją norweskiemu paleontologowi, dr. Jørnowi Hurumowi. Zorientowawszy się, że Ida może okazać się ważnym brakującym ogniwem między współczesnymi naczelnymi, lemurami a niższymi ssakami, przekonał Muzeum Historii Naturalnej w Oslo do zakupu skamieniałości i zgromadził międzynarodowy zespół ekspertów, by ją zbadał. Wyniki ich badań ogłoszono na konferencji prasowej, a artykuł naukowy opublikowano w internecie 19 maja 2009 roku.