Podczas rozmów z rodzicami, Yıldız i Mustafą, a także braćmi, Tanerem i Onurem, wyrusza w bolesną podróż w przeszłość. Prześladowania polityczne kurdyjskiej rodziny alewickiej w Turcji, ucieczka do Europy w 1989 roku, kilka rasistowskich ataków, depresja i nadmierne wymagania wobec rodziców – wszystko to w różny sposób odbiło się na trojgu rodzeństwa. Wspomnienia tych doświadczeń i ciosów od losu wywołują w nich odmienne reakcje. Bektaş szybko uświadamia sobie, że niepewność co do losów Tanera w Turcji jest jedynie odzwierciedleniem jej doświadczeń życiowych jako członkini rodziny na wygnaniu.