Oko działa z tak niezwykłą precyzją, że można odczytywać pojedyncze klatki filmu. Gdy jednak treść kolejnych klatek zbytnio się różni, percepcja faktycznie wyświetlanej zawartości zostaje wystawiona na próbę. Alfabet przedstawiony w pojedynczych klatkach możemy jedynie odgadnąć, ufając jego odwzorowaniu. Dwadzieścia pięć klatek na sekundę staje się wyzwaniem dla wzroku. Ponadto wypowiedziany alfabet, skondensowany do jednej sekundy, traci swoje kontury. Historia pozostaje jednak kompletna; zostaje zinterpretowana, co stanowi piękno tego filmu: nie wszystko musi być dostrzeżone ani pokazane — brakujące elementy uzupełniamy w myślach dzięki interpretacji.