Bulgotliwe maszyny, wirujące przedmioty, osobliwe dźwignie poruszane znikąd, kobieta na szezlongu, tak, nie, znika, pojawia się ponownie. Wprost z głębi wyobraźni niewidzialne myśli przeobrażają się na ekranie w konkret doświadczenia, wprawiając zarazem w ruch nieustępliwą ideę. Obrazy w umyśle nakładają się na zniszczenie, które jest jednocześnie kolorem i życiem. Tusz przeobraża się w iluzję napędzaną paliwem, która zaczyna się i kończy niczym fatamorgana — ledwie się pojawia, by zaraz znów zniknąć. Synapsy nadaktywnej psychiki — przeniesione na papier.