Zamiast wyważać otwarte drzwi, Ulu Braun na nowo wyobraża sobie strukturalny potencjał cegły w tej rewizjonistycznej przypowieści o urbanizacji naszej planety przez ludzkość. Wykorzystując żartobliwe, pełne wizualnych detali cyfrowe kolaże, asocjacyjne tableaux Brauna układają się w „alternatywny” obraz naszego świata, w którym natura wdziera się do miasta (i na odwrót). Uspokajający narrator prowadzi nas przez postapokaliptyczne, postkapitalistyczne siedliska, gdzie to, co materialne, współistnieje z metafizycznym, a dosłowność z figuratywnością (budynki z baniek mydlanych sąsiadują z ruinami kościołów przekształconych w salony samochodowe). Architektura przywodzi na myśl dziecięcą pomysłowość naszej cywilizacji w tworzeniu i niszczeniu, a my zastanawiamy się nad dziedzictwem, które przekażemy przyszłym pokoleniom.