Bagaż podręczny zostaje upchnięty do torby; jeszcze jeden papieros, zanim strażnik zapuka do drzwi. Więzień ma wyruszyć w podróż. René ma zostać przewieziony więziennym autobusem do innego miasta na rozprawę sądową. „Raumfahrer” przedstawia osobliwą procedurę przewożenia więźnia – po niemiecku zwaną „Verschubung” – z jego punktu widzenia. To ciągłe zatrzymywanie się i ruszanie przed zamkniętymi drzwiami i bramami, a także niekończące się czekanie. Gdy autobus przemierza miasto i wieś, świat przesuwa się przed wąską szczeliną obserwacyjną Renégo, ukazany w formacie cinemascope. Wszystko wydaje się na wyciągnięcie ręki, a jednak tak bardzo odległe.