W inscenizacji Sellnera, pod batutą Maazela, z kostiumami Sanjusta, wykonana przez sześcioro solistów z niezrównaną elegancją wokalną, „Secret Marriage” Cimarosy dostarcza czystej przyjemności i wywołuje swego rodzaju ekstazę połączeniem delikatności i przepychu, a także wyrafinowanym humorem. Wysuwa na pierwszy plan muzyczne mistrzostwo Cimarosy, ale również wizualną siłę opery. Scena nie jest już miejscem intelektualnej jałowości, lecz znów staje się placem zabaw, olśniewającą sceną dowcipu i intelektu.