Maj 1946 roku, Paryż. Młody poeta Jacques Prevel poznaje Antonina Artauda, aktora, artystę i pisarza, który właśnie opuścił zakład psychiatryczny. Przez dziesięć miesięcy śledzimy losy szalonego Artauda: od okrutnych wskazówek udzielanych aktorce w jego „teatrze okrucieństwa” po na poły przyjacielską relację z Prevelem, który kupuje mu narkotyki i chłonie każde jego słowo. W tym czasie Prevel dzieli życie między Jany, swoją młodą, jasnowłosą kochankę otumanioną narkotykami, a Rolande, ciemnowłosą, cierpliwie znoszącą wszystko żonę, która rodzi mu dziecko. Na Lewym Brzegu splatają się okrucieństwo, zaniedbanie, bieda, egoizm, szaleństwo i pogoń za sztuką.