Bezdomny, dorabiający jako łowca nagród za odnajdywanie zwierząt i zaginionych osób, od ośmiu lat sypia na ulicy — i nadal to robi. Zdecydowanie nie jest dobroczyńcą pragnącym ratować bezbronnych; po prostu ledwo wiąże koniec z końcem w społeczeństwie, które przymyka oko na takich jak on i czyni ich niewidzialnymi. Pewnego dnia poszukiwania jednej z zaginionych osób kończą się fiaskiem, a mężczyzna niespodziewanie staje się wybawcą uciekiniera. Jednak darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby, a ci, którzy przetrwali, nie powinni przepraszać za to, że stawiają własne dobro na pierwszym miejscu. Mimo to nasuwa się pytanie: jako społeczeństwo jesteśmy oceniani po tym, jak traktujemy najbardziej bezbronnych. Co to o nas mówi, skoro tak sromotnie zawiedliśmy jako wspólnota?