Ponieważ jego styl przypominał styl Yasujiro Ozu, który działał już w Shochiku, w 1933 roku przeniósł się do PCL (obecnie Toho), gdzie wystąpił w filmach dźwiękowych „My Wife, Like a Rose” i „Tsuruhachi Tsurujiro”. Zwrócił na siebie uwagę. Zdarzało się, że nie mógł nakręcić tylu filmów, ile chciał, z powodu wojennych regulacji dotyczących kinematografii oraz powojennych sporów w Toho, ale w 1951 roku wznowił karierę filmem Meshi. Od tamtej pory tworzył kolejne arcydzieła, wśród nich „Okaasan”, „Lightning”, „The Couple”, „Wife”, „Anii Mouto”, „Sounds of the Mountain” i „Bangiku”. Szczytowym osiągnięciem jego twórczości jest „Floating Clouds”, czyli „Wife” Kenji Mizoguchi. Nawet reżyser Ozu był pod wrażeniem i nazwał ten film arcydziełem japońskiego kina, dorównującym „The Sisters of Gion”. Przedstawiał zwykłych ludzi w codziennym życiu, posługując się realizmem pozbawionym liryzmu, i konsekwentnie wybierał kobiety na bohaterki swoich filmów.