W filmie Teta Alexandra Hidalgo opowiada historię swojej podróży przez dwadzieścia dwa miesiące karmienia piersią najmłodszego syna, Santiago. W Teta Hidalgo snuje narrację, a jej mąż rejestruje wydarzenia, ukazując wzloty i upadki związane z karmieniem piersią jako pracująca matka dwojga dzieci. Film pokazuje, jak Santiago przechodzi od pierwszego karmienia kilka minut po narodzinach do ostatniego, gdy jest już chodzącym i mówiącym maluchem, a Teta ukazuje transcendentną więź emocjonalną tworzoną przez karmienie piersią — nie tylko między matką a dzieckiem, lecz także między wszystkimi członkami rodziny.