Pod względem muzycznym Götterdämmerung, podobnie jak poprzednie części tej barcelońskiej produkcji, ma swoje mocne i słabe strony. Na szczęście interpretacja Kupfera umieszcza w centrum Brünnhilde i Hagena, a śpiewacy dobrze wywiązują się z tego zadania. Finałowa scena Deborah Polaski, tak istotna dla każdego wykonania cyklu, jest znakomita — głos jest ciepły, a emocje wyczuwalne. Jej poruszający występ stanowi wystarczającą rekompensatę za pewną szorstkość wokalną, którą prezentuje w scenach otwierających. W roli Hagena doświadczony bas Matti Salminen tworzy znakomitą kreację: jego głos jest mocny, a postać złożona, nie zaś typowy sceniczny czarny charakter. Na uwagę zasługują także sopranistka Elisabete Matos, która czyni z Gutrune postać budzącą sympatię, oraz Julia Juon, której Waltraute angażuje bardziej niż zazwyczaj.