Pracując jako duet artystyczny Girl, Leigh i Ganesh na nowo przedstawiają leżący akt kobiecy — częsty motyw w europejskim malarstwie i rzeźbie — z perspektywy queerowych kobiet o innym kolorze skóry. Zamiast jasnoskórej Wenus zwróconej przodem do widza oglądamy plecy czarnej kobiety leżącej zupełnie nieruchomo na marmurowej płycie. Jej głowę w całości przykrywa sterta drobnych kamieni — czy to tłumiąc, czy osłaniając — a jedyną oznaką życia są ledwie dostrzegalne ruchy oddechowe. Ukrywając rysy twarzy i cechy płciowe, artystki zapewniają pewną ochronę tej realnej osobie, przedstawionej jako wyidealizowany obiekt. Tytuł filmu pochodzi z wiersza Gwendolyn Brooks, w którym miód życia jest przechowywany, lecz niekosztowany. Zostaje zachowany, gdy podmiot wiersza wyrusza na wojnę, nie wiedząc, kiedy wróci; sugeruje to podobieństwo do środków ostrożności, jakie czarne kobiety stosują, by przetrwać codzienne wrogie sytuacje. [Opis dzięki uprzejmości Smithsonian American Art Museum]