W historii rosyjskiego teatru baletowego nazwisko Olgi Spesivtsevej zajmuje miejsce nie mniej znaczące niż nazwiska Anny Pawłowej i Tamary Karsawiny. Publiczność po raz pierwszy ujrzała ją w 1913 roku jako piękną młodą dziewczynę, łagodną, urzekającą i nieśmiałą, o ogromnych oczach pełnych tajemnicy. Na początku lat dwudziestych była prawdziwym idolem młodzieży i zdobywczynią Paryża, a na początku lat dziewięćdziesiątych, po długiej chorobie psychicznej, zakończyła życie z dala od ojczyzny, w jednym z domów opieki. Gwiazda i ofiara swoich czasów, przymusowa pustelniczka i więźniarka szaleństwa — jej życie to splot sławy i zapomnienia, a jej nazwisko otacza aura tajemnicy, zachwytu i pogardy...