Załóżmy, że ktoś był uwikłany w pewien romans w przeszłości, która stała się ruiną. Strach o dwóch potężnych obliczach wplata się w zapomnienie. Przenika pojęcie czasu, osobistego bólu, publicznej udręki. Załóżmy, że miejsce może doprowadzić do wyparcia wspomnień o miłości i cierpieniu. Miejsce może narzucić swoją obecność, dać dostęp do ulotnej pamięci o uczuciu, które uparcie nie przestaje być obecne.