Dzięki osobistym wspomnieniom reżysera, który z perspektywy pierwszej osoby po pięćdziesięciu latach przeżywa na nowo podróż swojej rodziny do Argentyny, gdzie się urodził, śledzimy losy jednej z ostatnich grup emigrantów z Piemontu, które wyruszyły w drogę w 1948 roku. Ta podróż w głąb wspomnień i emocji stopniowo staje się punktem wyjścia do analizy sytuacji emigrantów z Piemontu i ich obecności w Argentynie od zakończenia wojny aż po dziś, od czasów Peróna, przez kryzysy gospodarcze, po krwawy i mroczny okres dyktatury wojskowej.