Po dwóch udarach, schorowany i na wpół oślepły, Ricardo pragnie teraz poddać się eutanazji. Zanim jednak umrze, chce pogodzić się z dwoma synami, ponieważ przez lata pozwolił, by ich relacja osłabła. Adrian postanawia mu w tym pomóc, dokumentując przy okazji wędrówkę różnych ludzi ku wspólnemu miejscu i mówiąc z emocjami, lecz z humorem, a zarazem lekko, ale głęboko o błędach i przebaczeniu, upływie czasu, wyborach i ich konsekwencjach, a także o niewidzialnych więzach łączących rodzinę.