Widzimy, jak Afiqah patrzy na siebie w lustrze w swojej sypialni. Ma na sobie togę absolwencką i poprawia biret na głowie, przyglądając się swojemu wyglądowi. Uśmiecha się do siebie, a potem spogląda na zdjęcie w ramce. To fotografia Afiqah z dzieciństwa, z ojcem Roslanem. Z lekkim smutkiem uśmiecha się, podnosząc ramkę ze zdjęciem. We retrospekcji widzimy Afiqah i jej ojca Roslana razem, aż do chwili, gdy Roslan trafia do szpitala przygotowanego do opieki medycznej. Leży w szpitalnym łóżku, z kaniulą donosową w nosie i butlą z tlenem u boku; choruje na nieuleczalnego raka płuc. Amira (żona Roslana) jest przy nim i wyciera mu twarz.