W opowiedzianej wprost i powściągliwie historii obserwujemy Naoko Hanami. Zrezygnowała z pracy, by opiekować się cierpiącą na demencję matką Kiyo, podczas gdy stan zdrowia jej ojca, Eijiego, pogarsza się z wiekiem. Zmagając się ze wszystkim samotnie, zachowuje wobec świata stoicki wyraz twarzy, jest zbyt cicha i być może zbyt przestraszona, by upomnieć się o siebie. W końcu zwraca się do urzędu miejskiego o pomoc społeczną. Tam pracownik socjalny Munemura, autentyczny i pełen empatii człowiek, zaczyna badać sytuację Naoko, by sprawdzić, czy kwalifikuje się ona do otrzymania pomocy.