„Mam kilku lekarzy, do których muszę chodzić – starzeję się i to cały czas stanowi problem, a ich gabinety znajdują się na Upper East Side. Jadę pociągiem linii F do stacji 63rd St. i idę dwa i pół przecznicy do budynku, w którym przyjmują moi lekarze; to na tej trasie nagrano cały ten materiał. To był mój sposób na powiedzenie: «Jeszcze nie umarłem!» […] W pewnym momencie ktoś mówi: «Czy mogę panu pomóc?», to zdanie słyszałem wiele razy, ludzie myśleli: «Dobry Boże, on nawet nie potrafi utrzymać kamery!» […] To poruszanie się tam i z powrotem, kalejdoskop. Nie chcę już oglądać ekranu – to znaczy dwuwymiarowej płaszczyzny, którą dość często wykorzystuję w innych pracach. Tutaj chciałem ją roztrzaskać, całkowicie roztrzaskać.” – Ernie Gehr