Teraz poddani despotycznego wodza, zamiast oczekiwać od niego jakichkolwiek względów, skoro zarówno oni sami, jak i wszystko, co posiadają, stanowią jego własność lub przynajmniej są za taką uważani, zmuszeni są przyjmować jako łaskę to, co zwraca im z ich własnego majątku. Wymierza im sprawiedliwość, gdy ich ograbia. Okazuje im miłosierdzie, gdy pozwala im żyć. W pięknym domu, w piękny dzień, obok biblioteki bez książek nakryto stół na ostatnią wieczerzę jego mieszkańców.