Film powstał w czasie lockdownu i opowiada o exodusie za pośrednictwem języka na wygnaniu, takiego jak ormiański. Składa się z jednego 38-sekundowego ujęcia, które jest powtarzane. Ewolucja obrazu i dźwięku staje się opowieścią o przekraczaniu granicy, do której podróżni dotrą z trudem i samotnie: progu, za którym nie wiadomo, co ich czeka. To metafora obecnego momentu historycznego, naznaczonego stratami i rozłąkami oraz niepewnością co do najbliższej przyszłości.