W kostnicy patolodzy sądowi przeprowadzają sekcje zwłok powierzonych im ciał. „S. Brakhage, wkraczając ZE SWOJĄ KAMERĄ w jedno z zakazanych, przerażających miejsc naszej kultury — salę sekcyjną. To miejsce, w którym, paradoksalnie, życie jest otaczane troską, ponieważ istnieje po to, by potwierdzić, że nikt z nas nie może umrzeć, nie wiedząc dokładnie dlaczego. Wszyscy, za pośrednictwem koronera, musimy się o tym przekonać sami, na własne oczy. To pomieszczenie pełne wstrząsających, szczegółowych intymności, ostatni bastion indywidualności. Tutaj nasze mgliste koszmary o śmiertelności zyskują imiona i twarze INNYCH. Ten ostatni proces wymaga ŚWIADKA; a tego, jaka ‘idea’ mogła ostatecznie wniknąć w świat postrzegalny, wciąż ledwie możemy się domyślać, ponieważ KAMERA zdaje się doskonałym Świadkiem Eidetycznym, wpatrującym się z doskonałym współczuciem tam, gdzie ledwie potrafimy spojrzeć”. – Hollis Frampton