W alternatywnej przyszłości Indonezji, gdy technologia jądrowa umożliwia stworzenie sztucznego słońca zapewniającego nieograniczone zasoby energii, leniwy filozof Sajad Ali włóczy się w poszukiwaniu miejsca do spania. W formie na poły eseistycznej Sajad Ali rozważa przyszłą dynamikę rozwoju technologii jądrowej, politykę materialności związaną z poszukiwaniem w Indonezji minerałów takich jak tor, a także złożoność kwestii energii jądrowej na globalnym Południu i jej napięć z ekologią, zużyciem energii, państwem narodowym oraz produktywnością.