„Chciałem zrobić taśmę o pamięci, a nie tylko «na temat» pamięci. Chciałem odtworzyć samo doznanie pamięci za pomocą faktury, koloru, nastroju i ruchu. Chciałem też zbadać czas w relacji do pamięci i doświadczenia wizualnego. W pamięci czas może ulec rozciągnięciu lub skróceniu; jego postrzeganie jest na ogół subiektywne. Przypominanie sobie to odrębny wysiłek polegający na ponownym przywołaniu tego, co się wie, ale pamięć bywa zwodnicza, a wydarzenia z przeszłości mogą ulec zaburzeniu podczas przypominania. W animowanej i ponownie zeskanowanej sekwencji na końcu taśmy kobieta istnieje poza jakąkolwiek rzeczywistą, konkretną przestrzenią. Istnieje też poza czasem”. -S.R.