W grudniu 1987 roku wybuchła (pierwsza) palestyńska Intifada, a na Terytoriach Okupowanych zapłonęły masowe protesty przeciwko trwającej okupacji izraelskiej — największe i najdłuższe demonstracje w tym regionie od 1967 roku. IDF wysłano, by stłumiła powstanie, i wkrótce ekrany telewizorów w całym kraju zalały nagrania płonących opon, latających kamieni oraz izraelskich żołnierzy z pałkami, ścigających nastolatków i dzieci. W obliczu nowej rzeczywistości, w której kwestia Terytoriów Okupowanych stała się najpilniejszym problemem tamtych czasów, Jerusalem Film Festival odbył się zgodnie z planem i zlecił realizację poniższego projektu. Efektem jest klasyczny film w stylu Heffnera — inteligentny labirynt zawierający najbardziej fundamentalne izraelskie motywy: Holokaust; Arabów; podział na „nas” i „ich” — które zderzają się ze sobą i przenikają, wprawiając widzów w bezradność i zażenowanie.