Ten film dokumentalny miał opowiadać o rewolucyjnym poecie i jego poezji. Stał się opowieścią o człowieku, który żyje wierszem. A gdy przemierzamy poezję i poznajemy poetę, trafiamy w końcu na lustro. W lustrze odbija się życie surowe, skromne, niewinne — egzystencja niczym ze snu, pośród zarośli, wśród milczących ruin, na starych ulicach w samym środku metropolii. Poezja powoli wskazuje nam drogę, a droga powoli staje się poezją. Protagonista nigdy nie pisał wierszy, on je wygłasza. Jest poetą naszego nieznanego, niezorganizowanego, podziemnego narodu. Jest poetą tych, których wspólnota nieustannie ponosi koszty budowania imperiów.