„Palmy na odwrocie to złudzenie; podobnie jak różowy piasek”. Ten wers, zaczerpnięty z wiersza Margaret Atwood, wyznacza ścieżkę, którą podąża „Postcard”. Z biegiem lat krajobrazy się zmieniają, nabierają nowych znaczeń i zachowują wspomnienie radości, których już nigdy nie odzyskamy. Morze i plaża, niegdyś będące scenerią szczęśliwych wakacji, romansów i spotkań, zmienią się w obozy koncentracyjne lub ośrodki detencji i tortur. Dzieje się tak w różnych czasach i miejscach. W tym utworze wyruszam w podróż przez niektóre z moich prac, które badają relacje między świadectwem, przestrzenią i czasem, podejmując dialog z pięknym filmem w reżyserii Alejandro Segovii z 1972 roku.