Dla Alexandrosa Papadiamantisa zakątkiem raju nie jest wyspa Skiathos, za którą tęskni, ani Ateny z 1896 roku, które go duszą. To miejsce, dokąd wędrują zmarli, gdzie dzieci wybaczają ojcu, który próbował je utopić, a bezpłodne kobiety rodzą. Tam, w rękach muzułmanina, ney nie jest neyem, lecz skrzypieniem drzwi do raju. Skromny pokój mieści cały świat, a święci podtrzymują Akropol. Innymi słowy, jest to każde miejsce, na które padło spojrzenie świętego. Jego spojrzenie.