Wiosna 2020 roku, a Paryż powoli wychodzi z pierwszego lockdownu covidowego. Parki znów się otwierają, ludzie zaczynają na nowo wyrażać miłość do przestrzeni publicznej, a reżyserka filmu czuje, że ona również musi znaleźć dokądś drogę. Jej wędrówki po paryskich parkach stają się okazją do krótkiej wewnętrznej przygody, podczas której na powierzchnię świadomości wypływają pytania i dążenia całego życia, poszukujące odpowiedzi. A gdyby życie mogło być po prostu beztroskim spacerem przez świat skąpany w wiosennej aurze? To czuły, melancholijny filmowy obraz tego spaceru, podczas którego odkrywa się ciche piękno ludzi i rzeczy wokół. Krótki i kojący, niczym ciepły dotyk słońca w piękny dzień, kiedy po prostu chce się wyjść i świętować fakt, że się żyje; i jest wolnym.