Aktorka Miranda Harcourt składa w tym krótkometrażowym dokumencie hołd swojemu ojcu, prezenterowi Peterowi. Film wyłania się z krtani (oglądanej przez endoskop) i wykorzystuje narzędzia pracy ojca jako punkt wyjścia do swobodnej refleksji nad tłumieniem emocji, szokiem bojowym i rodzinnymi duchami. Podczas wojny Peter sprawdzał wiadomości wysyłane do domu przez żołnierzy, by upewnić się, że ich nadawcy nie zginęli. Po wojnie przez rok nie mógł wydobyć z siebie słowa, w czasach, gdy ludzie nie „rozmawiali o swoich głębszych uczuciach”.