Phila i Jaya łączy coś więcej niż więzy rodzinne — nieudane kariery, nieudane związki, niekończące się drinki i wyniszczające wspomnienie wstrząsającego spotkania w wąwozie pewnego dnia w dzieciństwie. Pretekst w postaci udawania obcych sobie osób, ponury, komiczny rytuał, który pogrążeni w kryzysie, niedziałający jak należy bracia odprawiają, próbując zmierzyć się ze swoim bólem, nie jest w stanie ukryć wyraźnej więzi między nimi ani głęboko odczuwanej potrzeby odkupienia. Jay, utalentowany pianista, pracuje jako pianista w salonie. Mike, jeden z bywalców baru, prosi Jaya, by zagrał „Pavane pour une infant defunte” Maurice’a Ravela, lecz Jay odmawia. Ten gest skrywa tajemnicę z dzieciństwa, którą dzielą obaj mężczyźni.