Film ukazuje siłę, jaką sztuka ma w przetrwaniu megalitycznych sztuczek i represji, którymi Państwo manipuluje wobec swoich obywateli. Kolory odzwierciedlające dominację nad istotą, która, jeśli nie myśli, jest torturowana przez swoje religijne, polityczne i akademickie doktryny, barwią i budują Państwa kroplami krwi, lecz sztuka ujarzmiona i represjonowana przez zlobotomizowanych intelektualistów trzech doktryn jest tym, na czym wieszamy i czym podtrzymujemy nasze sztuki oraz nasze wartości w obliczu zbankrutowanej etyki/moralności, fałszywej prawdomówności stworzonej wyłącznie w celu wzajemnego dominowania nad sobą. Ta nasza sztuka przetrwa i umocni się, gdy walczymy o otwarcie wytrzeszczonych oczu naszego społeczeństwa, już zmanipulowanego tak, by było ślepe, głuche i nieme. Nasza sztuka nie mówi, ona krzyczy! Krzycz! Bo tylko wtedy uszy zatkane fałszywymi kazaniami mogą zostać odblokowane niczym wazon pełen gówna przelewający się udręką.