Urodzony 17 września 1919 roku mój dziadek — którego znałem tylko do czwartego roku życia — pracował jako fryzjer w swoim salonie przy 15 bis avenue Liegeard w Livry-Gargan, na przedmieściach Paryża, od 1964 do 1980 roku. Z jego działalności pozostały jedynie wspomnienia mojej babci oraz narzędzia pracy jej męża, które troskliwie przechowuje. Zapewne dlatego, że wciąż tkwi w nich powtarzalny gest rzemieślnika — tak właśnie nazywano fryzjerów męskich aż do lat 80. Wystarczy na nie spojrzeć, by zaginiony świat ożył na moich oczach, a ja bez trudu mogę sobie wyobrazić tamte dawne czasy: mojego dziadka, który zadomowił się już w swoim salonie i zabiera się do pracy jak dobry rzemieślnik-fryzjer z lat 70. Odkrywając te narzędzia, zapragnąłem więc podjąć swego rodzaju pracę pamięci, odtworzyć przeszłość za ich pomocą i poprzez nie.