Film opiera się na rozmowie o technikach reżyserskich Galiny Volchek, o poszukiwaniu intonacji podczas tworzenia przedstawień, które nieustannie toczyło się nie tylko na scenie, lecz także za kulisami, gdzie wrażliwość i zrozumienie we współpracy z innymi aktorami szły w parze z bezkompromisowością w budowaniu globalnego i niezwykle złożonego mechanizmu — teatru! Film skupia się na nieustępliwości reżyserki-Wilczycy, ale także na matczynej czułości i duchowej hojności Galiny Borisovny, dla której Sovremennik nie był po prostu teatrem, lecz pierwszym i jedynym domem.