Chłopiec i dziewczyna zostają zamknięci w ogromnym, opuszczonym budynku w podupadłej dzielnicy. Ona jest więźniarką, a przywódca miejscowego klanu zmusił jego, by jej pilnował. Mimo młodego wieku oboje zbyt szybko dorosli. Veronica zachowuje się jak dojrzała i otwarta kobieta, podczas gdy Salvatore przypomina mężczyznę, który chce utrzymać pracę i prowadzić spokojne życie. Dlatego w obliczu przemocy tego uwięzienia oboje młodzi ludzie reagują odmiennie: Veronica jest niespokojna i zbuntowana, Salvatore zaś bardziej uległy i skłonny do ustępstw, czy to ze strachu, czy z realizmu. Oboje są ofiarami, ale niemal tak, jakby każde z nich obwiniało drugie o swoje odosobnienie. Jednak z upływem godzin ich wzajemna wrogość przeradza się w nieuniknioną bliskość, opartą na wzajemnych odkryciach i wyznaniach. Wśród murów tego odizolowanego i przerażającego miejsca Veronica i Salvatore znajdują sposób, by na nowo rozniecić odłożone zbyt wcześnie na bok młodzieńcze marzenia i idee.