Kumar Gandharav, cudowne dziecko, które później stało się jednym z najwybitniejszych i najbardziej oryginalnych geniuszy indyjskiej muzyki klasycznej, zachorował na gruźlicę u szczytu swoich możliwości. Przez lata leżał w łóżku, nie mogąc korzystać z płuc, niepewny, czy kiedykolwiek będzie jeszcze w stanie wstać lub zaśpiewać. Tymczasem jego zmysły chłonęły dźwięki natury, odległe melodie ludowe i każde drgnienie życia. Czasami ćwiczył, śpiewając tak cicho, że ledwie było go słychać poza jego łóżkiem. Film rozwija ten pojedynczy moment, gdy leży na łożu boleści, ukazując jego życie wypełnione muzyką i kontemplacją, płynące niczym sen. Gdy po sześciu latach w łóżku wstaje, mając sprawne już tylko jedno płuco, znów pisze, śpiewa i naucza, dając wyraz sześciu długim latom milczenia i łącząc przeszłość z teraźniejszością dzięki wizjonerskim spostrzeżeniom.