Pisarz Mathieu Riboulet czyta w domu fragment swojego utworu „Le Regard de la source”. Wyłania się z niego portret kobiety „ani bliskiej przyjaciółki, ani krewnej, ale z pewnością trochę podobnej do jednej i trochę do drugiej”: Niny. Czytane na głos słowa są pełne wyczucia i czułości, przywołują niedawną śmierć kobiety oraz jej przyjaźń z autorem. Potem pojawiają się obrazy z przeszłości, o gładkiej, kruchej fakturze starych kaset wideo, przenosząc nas do wczoraj i do przeszłości — do Moskwy sprzed dwudziestu lat — do świata, który zdaje się bardziej nieodwołalnie utracony niż kiedykolwiek.