Film eksperymentalny z udziałem Oony, córki Gunvor Nelson. Ścieżka dźwiękowa składa się z powtarzanych przez Oonę nazw dni tygodnia oraz słów „nazywam się Oona”. Wypowiedź ta została zmontowana w ekspresyjną, rytmiczną strukturę, która towarzyszy strukturze wizualnej filmu, zanurzającego widza w doświadczeniu dziecka, w którym panują zarówno błogość, jak i strach.