W tej instalacji wideo Philipp Gufler mierzy się z różnymi wyobrażeniami i wizerunkami męskości, które sztuka tworzyła na przestrzeni wieków: od wymiotujących, hojnie obdarzonych Greków, przez próżnego Narcyza, po Elvisa Presleya, do którego Andy Warhol strzela z pistoletu. Wybrane obrazy wydrukowano na tkaninach Lucent, a za nimi artysta kokietuje męskimi i kobiecymi pozami: pali papierosa, nakłada makijaż, wiąże krawat itd. Odniesienie do obrazu „Pygmalion and Galathea” autorstwa Jean-Léona Gérôme’a można uznać za ironiczne zwieńczenie debaty o płci: starożytna legenda o utalentowanym rzeźbiarzu Pigmalionie, który w duchu męskiego spojrzenia wykuwa z kamienia swoją idealną kobietę, stanowi doskonałą metaforę tworzenia całkowicie sztucznej kobiecości, ucieleśnianej również przez transwestytów. Przedrostek trans- jest tym samym symptomatyczny dla całej inscenizacji filmu: projekcje i artysta zdają się nieustannie przenikać i nakładać na siebie.