Ten film to częściowo stylizowany film performatywny, a częściowo zbiór wywiadów. Zanurza się w opowieści o powstaniu „tropikalnego futuryzmu”, opartej na przedkolonialnych tożsamościach, mitach i artefaktach Filipin oraz spekulatywnych dekolonialnych fantazjach. U jej sedna leży „bagno” — pierwotna czarna dziura, portal do nicości i wszystkiego — z którego rodzi się niebinarne bóstwo. VOID to boska odpowiedź na ból i traumę apokaliptycznej teraźniejszości — futurystyczne ciało, będące zarazem złożeniem historycznych i ancestralnych wyobrażeń.