Obrazy tego filmu krótkometrażowego są powiązane z muzyką konkretną Michela Chiona i pozwalają monologowi świętego Antoniego (głos Pierre’a Schaeffera) rozwinąć się i w pełni wybrzmieć. Obrazowanie, przedstawione w równoległych ujęciach, ma być ziemiste i bliskie naturze, w razie potrzeby na nowo odkrywając materię ukazaną w otoczonej mgłami metaforze. W chwili wystrzału, konkretnego w muzyce, następuje przerwanie dyskursu, a obraz, podobnie jak ten wystrzał, odnajduje azjatyckie skojarzenie ze śmiercią. A sen wyłania ludzką postać, następnie twarz, która ukazuje się, zanim zniknie w tumultach wyobrażonego morza. Ziemia widziana z nieba, a następnie samo niebo zabierają nas bardzo daleko (Robert Cahen)