7 kwietnia 2006 roku, na rok przed śmiercią, Alberto Grifi udziela ostatniego wywiadu Roberto Silvestriemu i canecapovolto. Wyłania się z niego portret twórcy kina undergroundowego, którego niezmiennie fascynował podwójny cel: jednoczesne prowadzenie badań naukowych i artystycznych. Jego kino, inspirowane metodą Grotowskiego, tworzyli ludzie, którzy chcieli zrozumieć, jak działa życie, wcielając się w role pozwalające im przeżywać doświadczenia całkowicie odmienne od własnych.