Ten hybrydowy pamiętnik i dokument nakręcono podczas pierwszej podróży Jamie Nares do rodzinnego domu od czasu jej przyjazdu do Nowego Jorku trzy lata wcześniej. Choć obecne są tu echa kulturowego wstrząsu lat 70. (nie tylko w tytule), Suicide? No, Murder! dzieli formalny liryzm eksperymentalnych filmów krótkometrażowych artystki. Obrazy z taśmy Super 8, ukazujące chwile spędzane z rodziną w angielskim domu Nares i jego okolicach, pełne są figlarności i medytacyjnego charakteru, oscylując między czułością a posępnością. Codzienność staje się przedmiotem formalnych i metafizycznych pytań w portrecie młodej artystki odbywającej osobistą podróż. Film, wówczas nieukończony, zostanie zaprezentowany po raz pierwszy w cyfrowej rekonstrukcji autorstwa samej artystki — to rzadko oglądane i sugestywne dzieło. Po powrocie do Nowego Jorku krótkometrażowy Waiting for the Wind stanowi pełne energii studium ciała artystki w ruchu w jej skromnym mieszkaniu. Tę kunsztowną produkcję krytyczka Amy Taubin określiła mianem „technicznego tour de force”.