Mój dom jest pod okupacją. Wszędzie pełno drobnych porcelanowych figurek. Nigdy ich nie chciałam — po prostu, nieuchronnie, odziedziczyłam je. Jest ich dużo, są ciężkie i zupełnie bezużyteczne. Są mi niemal obce, jak istoty z kosmosu. Te przedmioty stają się bohaterami tego dzieła, będącego aktem pojednania i próbą przemienienia — na tyle, na ile potrafię — gęstej, ancestralnej ciemności w światło.