Rzeźbiarz, w towarzystwie ucznia, odcina się od świata w podziemnym pomieszczeniu, nie potrafiąc już utożsamiać się ze społeczeństwem pozbawionym wszelkich wartości. Jego osobista rewolucja nie polega już na tworzeniu czegokolwiek, lecz po prostu na czekaniu. Jest jednak zmuszony przyjmować nieproszonych gości, którzy nie pozwalają mu zapomnieć o absurdach świata zewnętrznego. Kiedy w końcu postanowi wyjść na powierzchnię, zastanie świat gorszy niż ten, który opuścił.