Reżyser Louis Malle działał na obrzeżach francuskiej Nouvelle Vague, ale, jak sam przyznawał, nigdy w pełni do niej nie należał, ugruntowując swoją reputację raczej filmami takimi jak Windą na szafot (1958), Zazie dans le Metro (1960) i Szept serca (1971), między innymi. W 1978 roku nakręcił swój pierwszy film anglojęzyczny, niezwykle kontrowersyjny Pretty Baby, wyprodukowany przez Paramount Pictures. Przez następne półtorej dekady nadal pracował w języku angielskim, głównie w Stanach Zjednoczonych, tworząc tak różnorodne filmy jak Atlantic City (1980), My Dinner With Andre (1981), Crackers (1983), Alamo Bay (1985), Damage (1992) i Vanya on 42nd Street (1992). Co odróżnia tych siedem anglojęzycznych filmów od wcześniejszych francuskojęzycznych dzieł Malle’a? A kiedy Louis Malle przybył do Ameryki, by kręcić filmy, co zobaczył? Co Ameryka znaczyła dla Louisa Malle’a?