Ta subtelna satyra na mentalność epoki faszyzmu, gdy popularne były włoskie filmy „białego telefonu” (konserwatywne, wyrafinowane komediodramaty skupiające się na burżuazji), przyniosła Agostinie Belli jej najlepszą rolę — ambitnej dziewczyny z Wenecji, która z pokojówki staje się prostytutką, piosenkarką, gwiazdą filmową i kochanką „Il Duce”! — za którą otrzymała specjalną nagrodę David di Donatello, włoski odpowiednik Oscara.