Krwawy thriller (coś w rodzaju Agathy Christie w stylu The Twilight Zone) przeistacza się we własny „making of” — bardzo gadatliwy, będący rozmową o filmie, strachu i fikcji. To taki film, o którym im mniej wiesz, tym lepiej. Tytuł jest niemal przekręceniem — lepszy byłby F for Fake, ale ten był już zajęty. Howard Hawks powiedział, że świetny film potrzebuje trzech dobrych scen i żadnej złej. Ten film ma tylko trzy sceny — i wszystko jasne.